هميشه فكر ميكردم هر چيزي يه حدي داره ، يعني وقتي يه كاري رو انجام ميدي بالاخره هر چي كه باشه يه روز به تَهِش ميرسي و خلاص!
اما جديداً عكسش برام ثابت شده
به وضوح ميبينيم كه خيلي كارا، خيلي حالت ها، و خيلي اخلاق ها تَه ندارن !
مثلا ً حس رضايت ازتعريف و تمجيد بقيه ؛طرف حاضره در بدترين شرايط كار رو انجام بده تا بقيه بگن باريكلا‏!
ديگه ……… خوشيهاي الكي هم تَه نداره ؛ تا هميشه ميشه چرت و پرت گفت و هر هر الكي خنديد و يا اينكه تا هميشه ميشه بيكار موند
خوبي هم نهايت نداره ، درست مثل بدي كه تا هر جا بري ميتوني بد باشي
آخ آخ تنبلي هم همينطوره ، بيچاره اوني كه گرفتارش شه !
. . .
خوب ديگه همينا كافيه..
آها يه چيز ديگه هم هست : حرف زدن و عمل نكردن هم جزو همين كاراست ، مثل خودم كه ميگم اما . .
يه جا نوشته بود كه : “
عاقل آن است كه انديشه كند پايان را
فكرشو بكنيد اگه قبل از شروع هر كاري آخرش رو ببينيم چند درصد از كاراي غير مفيدمون كم ميشه !
اما خودمونيما بعضي وقتا حال ميده كه چشتو ببندي و جلو بري!! نه؟!!