یه کتاب فیزیکی می خوندم . ثابت کرده بود که : " تا وقتی که یه چیزی در اختیارته ، نمی بینیش ، درکش نمی کنی . اما به محض اینکه اون رو از دست بدی ، خلا ناشی از اونو احساس می کنی و واکنش نشون می دی. "
مثل همه نعمتهای خداوندی… و لطفش … . فراموشش می کنیم چون در کنار ماست . به قول خودشاز رگ گردن نزدیک تره ، ( نحن اقرب الیه من حبل الورید ( ق/16)) پس این ماییم که توانایی دیدنشو نداریم. چون خیلی نزدیکه . و ما فقط عادت داریم دور را ببینیم . و نزدیک را همیشه در دور جستجو می کنیم . همیشه می گیم : ای کاش….. اما چقدر می گیم خوبه که اینو داریم یا خدایا ممنونم که …. .
این همه نعمت کنارمونه ، جلو چشممون ، تو دلمون ، اما ما نمی بینیمشون . چون نزدیکن .
این طبیعته انسانه…